An Eagle was Standing

Mr. StiglPavilion of Greece at the 58th International Art Exhibition.La Biennale di Venezia.

Οι φωνές των ηρώων του Πάνου Χαραλάμπους φτάνουν σε εμάς μέσα από μια παράδοξη συλλογή δίσκων βινυλίου, την οποία χτίζει με συνέπεια από τη δεκαετία του ’80. Συνδέοντας τις εγκαταστάσεις με ηχητικές επιτελέσεις, ο Χαραλάμπους επαναφέρει ξεχασμένες ή άγνωστες φωνές, συχνά αλλοιώνοντας και ανασυνθέτοντάς τες μέσα από το ιδιοσυγκρασιακό παίξιμο των βινυλίων του, χρησιμοποιώντας νύχια αετού, αγκάθια ρόδου, αιχμές φύλλων του φυτού αθάνατος. Το νέο του έργο Ένας αητός καθότανε, μια μεγάλη γυάλινη εγκατάσταση που αποτελείται από 20.000 ποτήρια, καλύπτει το πάτωμα του ελληνικού περιπτέρου. Πάνω της στήνεται ένας εκστατικός «υπερηχητικός» χορός, μια περιδίνηση «βαθιάς ακρόασης». Ο επισκέπτης καλείται να περπατήσει στη διάφανη σκηνή και να αφήσει –σαν απόνερα– τη δική του ηχώ, το δικό του ίχνος στο παρόν. Δύο παλιές ηχογραφήσεις από τη συλλογή του καλλιτέχνη συνοδεύουν τον ήχο που βγάζουν τα ποτήρια, μετατρέποντας τον ακροατή-θεατή σε «θιασώτη». Η πολυαισθητηριακή εγκατάσταση του Χαραλάμπους αποτελεί μια ελεγεία στο περιφρονημένο σώμα, έναν ύμνο στο έντονο διονυσιακό στοιχείο του λαϊκού χορού, που κινείται στις παρυφές της ιστορίας.
The voices introduced by Panos Charalambous reach us through the rich collection of vinyl records he has accumulated since the 1980s. By combining installations with sonic performances, Charalambous brings forward voices that have been forgotten or silenced, recomposing their orality through an idiosyncratic play of vinyl using eagle’s claws, rose thorns, and agave leaves. His new work An Eagle Was Standing is an installation covering the Greek Pavilion floor with 20,000 drinking glasses upon which an ecstatic, “ultrasonic” dance is performed—a vortex of deep listening. The viewer is invited to walk on this transparent stage and leave behind an echo, a trace in the present. Two archival recordings from the artist’s collection accompany the sounds emerging from the glass installation, transforming the listener-viewer into an “aficionado.” His multisensorial installation forms a eulogy to the body held in contempt, a hymn to the Dionysian element of popular dance existing in the periphery of official history.